Opzij

Marieke Groen (1966) beschrijft in haar tweede boek, `Zeven meter onder water', het leven van zes mensen tussen pakweg 1970 en nu. Het belangrijkste personage is Janne, een meisje dat verwekt is door een anonieme spermadonor bij een moeder die gegrepen is door het feminisme. Het blijkt voor Janne, hoe gewenst ze ook was, geen lolletje dat ze er nooit achter kan komen wie haar vader is. Wat dat betreft zijn haar oudere zussen Isis en Gaia beter af, ook al is hun vader dan uit het zicht verdwenen. Het belangrijkste thema van `Zeven meter onder water' lijkt me de verlatenheid van kinderen uit woelige tijden. Ze hadden ouders die altijd druk waren met zichzelf. Het beschrijven van een dergelijke jeugd is al eerder gedaan, en beter ook, vrees ik.
Inge van den Blink